لاتاری فیلمی است ساخته محمد حسین مهدویان. فیلم درباره غیرت است یا قرار بوده درباره غیرت باشد. تیتری که جایی درباره این فیلم خواندم این بود: غیرت به سینمای ایران برگشت. انشالله.اما به گمانم هم زمان فیلم درباره بیغیرتی و جهالت هم بود. اینها هم راه هم به ذهن میآیند. فیلم را جوابیهای تصویری به فیلم فروشنده فرهادی دیدم. فرهادی فیلمساز مورد علاقه من نیست قطعا... آنجا، یعنی در فیلم اسکار گرفته فرهادی، مرد با وجود اطلاع از تجاوز به همسرش، متجاوز را میبخشد. (شکر خدا همه روشنفکر)اما مهدویان هر دو حس را هم زمان ساخته و به این دلیل شاید اثر عمیقی بر بیننده نگذارد، بیش از ان نوعی سطحی نگری عوامانه.در فیلم قیصر هم فقدان بیغیرتی، همه را همراه با قیصر میکرد. تنها همین حس بود و بیننده هم با قیصر هم قدم میشد تا به انتها، هر چند ان عوامگرایی در قیصر هم هست.اما داستان فیلم: دو جوان در لاتاری ثبت نام کردهاند و قصد دارند به امریکا بروند... پدر دختر با ازدواج اینها مخالف است، سر و کله جوان مایهداری پیدا میشود و پدر دختر را برای کار مدلینگ به دبی میفرستد، همراه آن جوان. پس از چندی جسد دختر را به ایران میآورند، او خودکشی کرده است.پسر برای گرفتن انتقام همراه مربی فوتبالش که در جبهههای جنگ هم شرکت کرده به دبی میرود تا جوان را بگیرند و بکشند.... در این میان ماموری هم ایشان را همراهی می کن

هوا باران' href="/last-search/?q=باران">بارانی و عالی است. روز بی کیفیتی داشتم، نشد اصلا فکر هم بکنم. تنها گذشت. زندگی میگذرد، بی لذت، بدون دلخوشی، شاید همین دلخوشی های کوچک است که ما را سرپا نگه داشته است. اگر نه کیفیت زندگی چندان چنگی به دل نمی زند. نه اینکه کسی مقصر باشد، بیش از همه خود ما مقصریم. عمر را صرف موضوعات بی هوده میکنیم. زندگی بدون عشق، بدون دلخوشی، بدون زیبایی چه ارزشی دارد؟ کلش میشود تو سر و کله زدن و دویدن بی هوده.

من « ارگ بم » و خشت به خشتم متلاشی تو « نقش جهان »، هر وجبت ترمه و کاشی از شوق همآغوشی و از حسرت دیدار بایست بمیریم چه باشی چه نباشی

میگویند، انسان از متوسط کسانی که او را میشناسند فراتر نمیرود.

واژههایم به خیزش در میایند، اندیشههایم فرو میمانند: واژه بدون اندیشه هرگز به آسمان بر نمیخیزد.

پدر علی حیدری فوت کرده است، در همین روزهای سرد زمستانی. بهش تسلیت میگویم. امیدوارم، خودش سالم و سلامت باشد. علی پسر خوبی است، آرام مینماید، اما درونی ناآرام دارد که به ظاهر آرامش نمی آید.